دوچرخه

دست تکان دادیم

چهار زانو نشسته بود

دست هایش روی گوشش

با صدای بلند قرآن می خواند

خدا «وَلَا الضَّالِّينَ» را

گفت،

ورق زد

و باز چشمانش را بست

از خواب پریدم

ساعت سکته کرده بود

(کی بود قرارمان؟)

پنجره را باز کردم

آسمان بود اما

پرستویی نبود

تقویم را ورق زدم...

به فصل پنجم که رسیدم

از یاد رفته بودی

(کی بود قرارمان؟)

پاییز توی پنجره

ضربدر پنجره

 کلیک تو

...

تق...!

زیر پایت...زیر دستت

تو ،خدا  ...

ببند اما

 ما بندگی

ندانیم

خدایی،

ندانیم!

28مهر تا 5 آبان -  مصلای تهران !

در غرفه دو چرخه همیشه دوستانی منتظرتان هستند...

(اونی که شال رنگی داره تهمینه حدادیه)

همیشه

 صاحبخانه بود

ما آمدیم...

یک عمر جر زدیم

اما

همان اول که لخت ، خیس ،  آویزان

 پشتمان کوبیدند،

ضجه زدیم

نفس کشیدیم

و

 بازی را باختیم

• نامه به آلفرد راسل والس-۲۲ دسامبر ۱۸۵۷

«جهالت بیش از دانایی احساس امنیت ایجاد می‌کند.»

چارلز داروین*

آقای چارلز *گرامی

معذرت می خواهیم

ما خیانت کردیم

مثل زرافه های حرف گوش نکن

گردنمان را دراز کردیم

و باز کوتاه آمدیم!

(از تمام اصول)

 زنده ماندیم

  و تکثیر شدیم

در هراسمان

*

جهان

در هراس

سقط کرد ...

 تا پارس کنیم!

کباب نشویم

مسجد نرویم

شیر ندهیم

سواری ندهیم

مردمی بگذار

که...ما...

ژست ِ

وفادارانیم!

و ما ماندیم و ماندمان!

مانده هایمان

نبرده هایمان، نداشته هایمان

 که مرگ

نه سلامی داد

نه علیکی گفت

سرش را پایین انداخت

-عین گاو-

زوزه کشان

از بیخ گوشمان گذشت

نه شعاری دادم

نه باتومی خوردم

 همه با هم بودیم اما

تنها ترسیدم

تنها در خانه نشستم

با غسل جنابت

خندیدم

ترسیدم

بیدار شد

(هراسان)

وسط بیابان تابستان

نه ریلی زیر پا

نه ردی پشت سر

و خوب هستی

مهربان هستی

وبخشنده

اما

پیری بد دردیست

زمانه عوض شده است

ودستها  در بازار فراوان...

روی اتوماتیک تنظیمش کن

 بپر

و خلاص...!

 ««چارلز داوسین»»

ته کشید

بهار

حوض های لجن

یتیم خانه ی  ماهی های قرمز

2

شاعری شغلی نیمه وقت

که استعفا نمی خواهد

کافی است برگردی

عقب عقب

تمام راه را

بدوی...

3

همه چیز به سمت گرد شدن می رود

یکی شدن،تک شدن

یکی می شوند

کاسه های غذا و دستشویی

4

مثل یک پک عمیق

نه می شود خیانت کرد،

نه دوست داشت

بیرون می رود

  که همیشه

  گول نور خورد

و هرگز نبویید

عمری ...

گول تاریکی را خوردم

نبوییدمت!

دیدن پیرمرد در نوع خودش تجربه جالبی بود.حتی دیدن  جرج کلونی و امیر قادری که شانه به شانه ت انقلاب را بالا می روند-به قول یک نفر!- نمی توانست به اندازه دیدن «پورنگ» مرا به هیجان بیاورد.ششمین دوسالانه ادبی دانشجویان سراسر کشور بود و منوچهر احترامی داور بخش طنز جشنواره بود. پیاده از درب 16 آذر وارد دانشگاه تهران شدیم.پیرمرد با لهجه جالبی صحبت می کرد که به نظر من ِشهرستانی، «غلیظ تهرانی» می آمد! صحبت از همان لهجه شروع شد و نمی دانم چه طورادامه یافت که احترامی به اصل و نسبش اشاره کرد ومعلوم شد که تهرانی اصیل است، اجدادش ساکن همین تهران بوده اند و نفهمیدم به شوخی گفت یا جدی- جرات هم  نکردم بپرسم -وقتی گفت مثل اینکه اجدادش  در گردنه های اطراف تهران راهزنی می کرده اند!

.....

(تقدیم به تهمینه حدادی و  با احترام به تمام کتاب هایی که به درد بچه ها نمی خورند! )

دكتر كلافه روي صندلي اش جابجا شد و با برگ نسخه اي كه در دستش بود شروع به باد زدن خود كرد. بعد برگه را روي ميز گذاشت و دستش را چتر پيشانيش كرد تا از تابش مستقيم آفتاب توي چشمش جلوگيري كند و با دست ديگرش مشغول نوشتن نسخه شد. بيماران روي زمين و هموار و مسطح بي آب و علف به صف ايستاده بودند. دكتر ميزش  آن وسط قرار داشت و تنها كسي بود كه روي صندلي نشسته بود. صف آدم ها مثل طنابي پيچيده بود وتا دور ها ادامه يافته بود. نسخه را خيلي سريع نوشت و به دست بيمارش داد. پشت سر او بيمار بعدي جلو آمد. دكتر بدون اينكه چيزي بپرسد صفحه گرد استوتوسكوپ (گوشي پزشكي) را به سينه مرد ميانسالي كه جلويش ايستاده بود چسباند. مرد با ناله ضعيفي عقب كشيد...« آه...سوختم...»...

داستان محکمه دکتر جیم   را در  سپید  بخوانید.

۱

دود از كله كاشي ها بلند شده است

پنجره را كه باز مي كني

 روي صورتت

تابستان تير مي كشد.

 تنگ خالي را نگاه مي كني

(ماهي عيد خرداد بود که پف کرده روي آب آمد)

پرتقال را دستت مي چرخاني

(سري تكان مي دهي)

«تابستان هم ديگر قلابي شده است»

پنجره را مي بندم

دست هايم را نگاه مي كنم

با صداييكه در نمي آيد:

همه چيز مثل قبل...مثل هميشه ...مثل خودمان

قلابي است

۲

نپرس از نبودنم

اين روز ها

 در وهمناكی تنهایی

خودم هم به طرزی عجیب

مزاحم خودم هستم...

نذز شبانه ای  دارم

برای تمام کبوتر های گنبدت

 سخاری با رب انار و گردو

... شام  تمام کودکان گرسنه شهر

پشتمان را خالی کردند

وکسی از لب اين پرتگاه

هلمان نخواهد داد!

...

در خانه تکانی نگاه ها     

دوقدم مانده به بهار

از کهنه ها

 تازه ...

کردم سفید دیده خود را در انتظار
شاید که در دلم شب مهتاب بگذری

(از؟)

دیر...

بين من و من

در مصرع زمان...

بوی کالباس می دهم

در ادامه مطلب معرفی

 اجمالی چند نفر

 از معروفترین دکتر های

 تاریخ را بخوانید

برا ی خواندن داستان دنباله را دنبال کنید!

چتر شکسته

هنوز هم ریز ریز ، زیر باران...

 می خندد

 (یه بار دیگه نظراتو بخونید!)

1-اینجا کسی، کسی را بیرون نمی اندازد! همه بچه ها در این وبلاگ برابرند.(به جز بعضی ها که برابرترند!)

2-هر گونه فحش، دق دلی خال کردن،انتقاد،پیشنهاد  در این وبلاگ آزاد است.همه حق دارند نظراتشان را بدهند.پیشنهاد می شود از واژه های تمیز برای بیان نظرات استفاده شود،در غیر این صورت پاک خواهند شد

!

3-مطالبی که بیش از 12 سطر هستند باید در ادامه مطلب آورده شوند.

4-مدیریت وبلاگ با رای گیری به صورت دوره ای 6 ماهه به دو نفر داده خواهد شد که با هم کار کنند.مدیر حق حذف دائمی  اعضا را ندارد.ولی می تواند در صورت عمل نکردن به قوانین وبلاگ به طور موقت فرد را حذف کند یا پست هاش را پاک کند.

5-مدیر حق پاک کردن نظرات را ندارد!مگر اینکه فحش های به کار رفته در نظرات  خیلی خیلی آب نکشیده باشد!

6- یک نفر نباید بیش از دو پست، پشت سر هم داشته باشد.

7-تبریک تولد همدیگر، یا تسلیت وفات اعضا به یکدیگر، بیان شیرین کاری ها،تبریک هر نوع مناسبت به صورت پست خالی ممنوع است(مگر اینکه حتما مطلبی ضمیمه پست باشد) چون وبلاگ دوچرخه برد اعلانات نیست!

8-از پست تصاویر با حجم بیش ازkb  300 به دلیل اینکه سرعت بالا آمدن وبلاگ را کم می کند خودداری کنید.

9-استفاده از نام مستعار از این به بعد ممنوع است.علتش این است که بعضی ها سعی داشتند با دو اسم در وبلاگ بنویسند!

ولی چون می دانم بعضی ها نم خواهند با اسم واقعی بنویسند در صورتی که به من میل بزنند برایشان با اسم مستعار اکانت باز می کنم.

10-فعلا این 9 تا را داشته باشید بقیه اش را به تدریج با پیشنهادات شما مدیریت جدید اینجا می نویسد!رای گیری برای مدیریت در صندوق پستی من انجام خواهد شد!پس اسم دو نفر را برایم میل بزنید!(اگر خودتان هم داوطلب هستید یکی از اسم ها اسم خودتان می شود!)

در ضمن از پرنیان فلاحی به خاطر همه زحمت هایی که کشیده همین جا ممنونم.من خودم به پرنیان فلاحی رای میدم! چون قراره یه قالب جدید واسه اینجا آماده کنه!(اینم از تبلیغات انتخاباتی!)

معلوم بود که چت گروهی زیاد مفید نمیشه ولی از هیچی بهتره. آخراش من و آرمان تینا (شهابم تا وسطاش بود) به یه نتایجی رسیدیم.

چند تا چیزو می خوام همه بدونین!

۱-جو اینجا خیلی بد شده.از این بعد زیاد تو کار وبلاگ دخالت نمی کنم.فقط محض خاطر اینکه از نظر سنی بزرگترم دلم می خواد حداقل اینجا بچه ها بتونن با هم منطقی صحبت کنن.اگه اینجا نتونین کجا می تونین بچه ها؟واقعا کجا؟

۲-به چند نفر مدیریت وبلاگ داده شده .از این به بعد مسئولیت وبلاگ و پاک شدن نظرات و همه چی  با ایناست:

آرمان صالحی-تینا تیماج چی-مریم محمد خانی-پرنیان فلاحی-سپیده ایازی

-از این دوستان می خوام قوانینو رعایت کن.

-سعی کنن ایجا همه چی خوب پیش بره.

۳-دوست دارم همه بچه ها اینجا همه اختیاراتو داشته باش ولی چون بی نظم میشه نمیشه! به امید روزی که همه ما کارامون یه جوری باشه که همه چیز خود به خود سر جای خودش قرار بگیره و دعوا نشه!

وقتی کسی که نام و رسمی دارد می میرد وبلاگ ها و روز نامه ها  پر می شوند از مطالب و خاطراتی از آن شخص که البته طبیعی است.تجربه روزنامه نگاری ندارم ولی فکر می کنم یک روزنامه نگار خوب به خاطر دید حرفه ای که دارد باید مطالبی آماده برای «مرگ» افراد داشته باشد تا در اولین ساعات خبر خود را مخابره کند.

ولی فکر نمی کنم هیچ روزنامه نگاری مطلبی برای عمران صلاحی آماده می  داشت...شاید مطالب آماده ای برای استاد احترامی وجود داشت ولی برای عمران صلاحی نه. 60 سال برای عمران صلاحی خیلی کم بود.در مورد مرگ افراد صحبت کردن احتیاط خاصی می خواهد.حتی از صحبت در مورد انرژی هسته ای هم سخت تر است.مدام باید مواظب باشی که به جای «مردن» از درگذشت و بازگشت و ...استفاده کنی.ولی همه ما به طورطبیعی حتی اگر از گفتنش واهمه کنیم قواعد بازی را پذیرفته ایم،تجلیل هایی که از افراد می شود اکثرا بر حسب نزدیکی افراد به مرگ است.(مثل مراسم چهره های ماندگار که هردفعه پس ازبر گزاری کلی تلفات دارد).از این جهت عمران صلاحی شانس زیادی نیاورد.با وجوداستاد مطلق بودنش هنوز به خاطر اینکه سفیدی موهایش کامل نشده بود لقب استاد ،کاملا مقابل نامش جا خوش نکرده بود.قد بلند وچارچوب استوار بدن هم عزرائیل را از چند فرسخی فراری می داد.  ولی کسی یادش نبود  صلاحی وقتی چیزی تعریف می کرد و همه از خنده روده بر می شدند ،خودش  نمی خندید.حتی لبخند هم نمی زد!آری خنده برای قلب  خوب است ول عمران صلاحی نمی خندید و می خنداند و همین کار دستش داد.

عمران صلاحی را بیشتر طنزپرداز و شاعر می شتاسند.ولی در باره عمران صلاحی رمان نویس و عمران صلاحی سعدی پژوه کمتر گفته شده است.مخصوصا که خودش هم به رمان نویسی دلبستگی خاصی داشت و در یک از مصاحبه هایش خواندم که آرزویش، ادامه کارش با رمان نویسی است. در «موسیقی عطر گل سرخ» هم به نظر من با یکی از بدیع ترین و برترین آثار چند سال اخیر روبرو هستیم.شعر های ترکی آذرباجانی صلاحی هم برخلاف اشعار فارسی هیچ رگه ای از طنز ندارند.گویی زبان مادری زبان درد و رنج ودرونیات شاعر است.

 دو شعر از صلاحیُ یکی فارسی و یکی ترکی آذر بایجانی 

مرا به نام کوچکم صدا بزن! 

****************************

پارچالانديق سينماديق

داش آتانلار بيلمه ديلر

پارچالانميش آينادا

بير آيدان مين آى چيخار

بير گونشدن مين گونش

بير اولدوزدان مين اولدوز

پارچالانديق آينا كيمى

چوخالاريق٫ چوخالداريق ايشيغى

گوندوز گونه عادتى وار٫ گئجه اولدوزلارا٫ آيا

بوداقلار باهارا

ميوه لر يايا

گمىلر دنيزه٫ باليقلار چايا پنجره لر آچيلماغا٫ بير آز تازا هاوايا

آچيق يئلكن عادتى وار يئللره

آراز دلى سئللره

آينا گؤزه للييه٫ داراق تئللره

غريب آدام عادتى وار وطنه داغلار دومانا٫ چنه

آيريليق گونلرى منه

ع.مرسلی

«آقای مرسلی» من خواهم شد!

( در واقع مرسلی کوچک خواهد مرد)

عینک و ذره بینش،

احتمالا سال ها،

به دردم نمی خورد!

دفنش که کردم، بنا به وصیتش،

سالگردش را هم دفن خواهم کرد،

و وصیتش را هم!

پدرم که بمیرد

روزی نیم ساعت به احترامش

روزنامه خواهم خوند

و بیست و سه و نیم ساعت دیگر

(به احترام او)

...

بهار را نمی شناسند...

چه زود اخت می شود برگ هایشان

با باد سر پاییزی

ع.م

1:نقد شعر

ژینا ژوژا از شاعران فوق پست مدرن معاصر ماست.او از سه سالگی شعر را با سرودن مسدس ملمع شروع کرده ، در پنج سالگی در غزل فرم به استادی رسیده و در شش سالگی با شعر پست مدرن آشنا شده است.تاکنون 123 جلد کتاب دیوان کل اشعار از او چاپ شده است که با عنایت به سن کم او اگر زیر ماشینی چیزی نرود یا خودش را نفله نکند این تعداد تا بیش از هزار جلد هم قابل افزایش است.معروفترین شعر ژوژا که نام او را بر سر زبان ها انداخت شعر «آهای سیاهی شب» است:

فرصتی فراهم شده تا زمانی که مانا نیستانی در زندان است از پدرش منوچهر نیستانی هم یادی بشود...که شاعران(از بس فراوانند) در این دیار زود از خاطر ها می روند!

منوچهر نيستاني در سال 1315 در كرمان زاده شد
دوره آموزشهاي دبستاني و دبيرستاني را در زادگاه خود و تهران به پايان رساند در سال 1334 وارد دانشسراي عالي تهران شد و در سال 1337 در رشته زبان و ادبيات فارسي فارغ التحصيل شد سپس از سال 1337 تا 1342 در شاهرود به تدريس ادبيات فارسي پرداخت و پس از آن به تهران انتقال يافت و در سال 1357 بازنشسته شد
نيستاني علاوه بر سرودن شعر در زمينه پژوهش ادبي و ترجمه نيز كارهايي به انجام رسانده است
منوچهر نيستاني در سال 1360 بر اثر سكته قلبي در گذشت

 آن كه حرفهاي مرا باد
با ابرهاي سوخته پرواز مي دهد
با لحظه هاي من همه مغموم
در شهرتان غريب رها ميكنم هنوز
اين حسرت
اين ترانه معصوم
اي با شبم نشسته چو مهتاب
با من سخن بگوي نه با ابر
در اشك من نگر نه به مرداب
با خود به دوردست غروبم ببر كه باز
قلبم ز هيبت شب گريه كرده ساز
خرداد را به شادي گشتن
در باغ چشمهاي تو خواهم من
در باغ چشمهاي تو مي خواهم
شعر و شكوفه خرمن خرمن
اما اگر بهار نيايد...!
اي با شبم نشسته چو مهتاب
افسوس حرفهاي مرا باد
با ابرهاي سوخته پرواز مي دهد
با لحظه هاي من همه مغموم 

(شعر و مطلب از آوای آزاد)
 

 *********

نقد کتاب حسنی نگو یه دسته گل

در نقد هر منوتيک تاويل شناسی اثر خصوصاً بايد در مورد آثار ستبر ادبی با دقت تام اعمال شود. از اين رو که خالق اثر همواره در پی رد گم کردن منشا موضوع اثر است.

اگر کتاب  « حسنی نگو يه دسته گل!» را از ديدگاه روانشناسانه و با اتکا به آموزه های فرويدی و يانگی بررسی کنيم ، مبرهن است که نويسنده کتاب از همان اوان کودکی دچار مشکلات رفتاری فراوانی بوده است.....

مثل یک کلاغ

سیاه و سپید

در تمام عکس ها.

عکس رنگی هم که بگیری

به جای سیب سرخ

کسی مرا نمی شناسد

کسی نمی فهمد« بوسه را به بوسیدن ترجیح می دهم» یعنی چه؛

کسی نیست گوش کند و نگوید،

کسی  نیست برایش گفت.

ومن

می دانم

کسی نیست ...

که با من باشد، مثل من با من!

(ع.مرسلی)

آدم ها می آیند و می روند.

عمیق، سرد و متلاطم...

آدم های لعنتی همه جا هستند!

همه جا...می آیند و می روند.

آری بزرگ شده ای ... و سنگین!

آنفدر بزرگ که مثل یک کیسه پر از کتاب ،

بین آدم ها غرق می شوی.

من هنوز نخوانده ام.

 شنا هم بلد نیستم و...

هنوز نخوانده ام!

اتاق های بی پنجره را بستم...

و در نور زندانی شدم!

علی مرسلی

خانه نارنجی

              دشت نارنجی

                              کوه نارنجی

                                              شهر نارنجی

ذهن نارنجی، حرف نارنجی

چشم نارنجی

              برف نارنجی

                                خواب نارنجی

                                                  اسم نارنجی

                                                               شعله نارنجی

                                                                                 آب نارنجی

(رسم الخط نوشته شده پیشنهادی است، هر نوع خوانش این شعر بنا به نظرمخاطب است) با احترام «م»

فیل، تر می شود…

«آسم…»…

«عش…»… اشتباه چابی نیست، بقیه اش فیلتر شده است!

دوس…  ؛ بوس…؛ نگا…؛ هم فیلتر شده اند.

زندگی فیلتر می شود…«زنده» می شود!

از لای فیلتر ها ، زندگی می میرد تا رد شود.آسمان کوچک می شود…آسم می شود تا رد شود!

از پشت فیلتر،

                   اِش(عِش) را می گیری…

نمی دانی، شاید «عشق» را « اشتباه» گرفته ای…به اشتباه یا درست!

از فیلتر که  افتاد ،

                           بوسه نگاه می شود، نگاه کاشی می شود، کاشی سنگ قبر می شود، …

آزادی آن وقت عادی (آدی) می شود…(ز ِِ) اَ ش می ماند… آن «وَر»  می افتد…زور می شود!

حتی فیلتر هم،… باور کن… فیل تر می شود…

باران نمی بارد اما…فیل ،تَر می شود…تا این را بنویسم ، خود فیلِ ِ تر هم

فیلتر می شود!

باران نباریده، گندم نرسته، نان نپخته …فیل تر می شود!

«شروع»…فیلتر می شود.

«شَر» که شد، دوباره فیلتر می شود… «خیر» هم باشد، فیلتر می شود! «بله»، می شود، فیل تر میشود…فیل، تر می شود!

آسم گرفته ام…

                     عشقتباه کرده ام….

                                              ببخشید…

آخرش من هم فیلتر می شوم…